فضائل آیة الکرسی از زبان رسول اللّه(ص)
«اللّهُ لا إِلهَ إِلاّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ لَّهُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی اْلأَرْضِ...
خداوند، معبودی جز او نیست. او زنده پایدار است. نگیرد او را خوابی و نه نیمه خوابی؛ هر چه در آسمان ها و زمین است از آنِ او است. کیست آن کس که نزد او پایندانی کند مگر به دستور او؛ او به هر چه روبروی آنهاست و به هر چیز که پشت سر آنها است آگاه است و به چیزی از علم او احاطه نیابند جز آنچه خودش بخواهد. «کُرسیِّ» [قدرت و علم] او آسمان ها و زمین را فراگرفته است و نگهداریِ آنها بر او گران نباشد، او بلندپایه بزرگوار است.
* * *
باید دانست که از عادتِ خدای سبحان در این کتاب کریم این است که سه نوع سخن را با هم درمی آمیزد یعنی: علم توحید، علم احکام و علم قصص و این شیوه بهترین شیوه هاست نه باقی گذاشتنِ انسان در نوعی واحد، زیرا آن مایه ملال می گردد و اما هرگاه از نوعی از علوم به نوعی دیگر انتقال یابند، سینه بدان گشایش یابد و دل بدان شاد شود، پس گویی از شهری به شهر دیگر سفر می کند و یا از بوستانی به بوستان دیگر می رود و یا از خوردن طعام لذیذی به خوردن طعام دیگر می پردازد و شکّی نیست که این لذیذتر و دلاویزتر باشد. و چون در آیات گذشته از علم احکام و از علم قصص آنچه را که مصلحت دید یاد کرد، اکنون آن چه را که به علم توحید تعلق دارد یاد کرد و گفت: «اللّهُ لا إِلهَ إِلاّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ» و در آیه چند مسأله است:
* * *
مسأله نخستین: بیان فضایل این آیه است. از رسول خدا صلی الله علیه و آله روایت کرده اند که فرمود: این آیه را در هیچ خانه ای نخوانند مگر این که شیاطین سی روز آن خانه را رها کنند و ساحر و ساحره یی در آن درنیاید، چهل شب و از حضرت علی علیه السلام می آید که فرمود:
از پیامبر شنیدم بر چوب پاره های منبر در حالی که می گفت: هر کس آیةُ الکرسی را به دنبال هر نماز واجبی بخواند او را از وارد شدن به بهشت باز نمی دارد، مگر مرگ و بر آن مواظبت نمی ورزد [یعنی پیوسته نمی خواند [مگر صدّیقی یا عابدی و هر کس آن را بخواند وقتی که به رختخواب خود می رود. خداوند او را ایمن می دارد و همسایه اش را و همسایه همسایه اش را و خانه هایی را که گرداگردِ او است.
گویند: صحابه درباره فاضل ترین آیه در قرآن با هم سخن می گفتند، پس حضرت علی علیه السلام آنان را فرمود: شما درباره آیة الکرسی چه می گویید؟ آنگاه گفت: رسول صلی الله علیه و آله مرا گفت: ای علی! سید بشر، آدم است و سیّد عرب، محمد صلی الله علیه و آله و در این فخری نیست و سید کلام، قرآن است و سیّد قرآن، بقره است و سید بقره، آیة الکرسی.
و باز از حضرت علی علیه السلام روایت کرده اند که: چون روز بَدْر بود، من قتال کردم. آنگاه به نزد رسول خدا صلی الله علیه و آله آمدم تا چه می کند، چون آمدم دیدم که در سجده است و می گوید: «یا حیُّ یا قَیوُّمُ» و بر آن چیزی نمی افزاید؛ آنگاه باز به قتال بازگشتم. سپس باز آمدم و او همان کلمات را می گفت و همچنان می رفتم و می آمدم و به او می نگریستم و او بر آن گفتار چیزی نمی افزود، تا اینکه خداوند او را فتح داد.
منبع:سایت حوزه
ولادت با سعادت ختم المرسلین، حضرت محمد بن عبد الله(ص) بر همه ی مسلمانان جهان تهنیت باد
رفتار امام رضا علیه السلام با مردم
امامان با مردم نشست و برخاست داشتند و در تعاملات اجتماعی به نیکوترین صورت با آنان برخورد مینمودند. این سیره چنان نیکو بود که با الگو قرار دادن آنان ما میتوانیم روش صحیح برخورد اسلامی با افراد گوناگون را بیاموزیم.
با بررسی آِیات در مییابیم برخورد با انسانهای مختلف باید هماهنگ و متناسب با روحیه آنها باشد خداوند عزوجل در قرآن فرموده است:
“محمد رسول الله والذین معه اشداء علی الکفار رحماء بینهم”(1)؛ محمد فرستاده خداست و کسانی که با او هستند در برابر کفار سخت و شدید و در میان خود مهربانند.
در آیه دیگری چنین فرموده:
“یا ایها النبی جاهد الکفار و المنافقین و اغلظ علیهم”(2)؛ ای پیامبر با کافران و مجاهدان جهاد کن و بر آنها سخت بگیر.
از این آیات چنین نتیجهگیری میشود که برخورد قرآن و اسلام با انسانهای مختلف فرق میکند. در بعضی جاها دستور به برخورد نیک و پر محبت میدهد، «با مردم سخن نیک بگویید»(3) و در جای دیگر دستور به برخورد میانه میدهد: «محمد فرستاده خداست و کسانی که با او هستند در برابر کفار سرسخت و شدید و در میان خود مهربانند.»(4)
امام رضا علیه السلام به عنوان اسوه کانون مهر و عاطفه نسبت به بندگان خدا بود. در زیارت آمده است: السلام علی الامام الرئوف؛ (سلام بر امام و پیشوای با رافت و مهربان) این لقبی است که از طرف خداوند به ایشان داده شده است. ایشان بیشترین محبت و مهربانی را نسبت به مردم و اهل خانه و خدمت گزارانشان داشتند. در روزی که ایشان مسموم شدند و در آن روز به شهادت رسیدند بعد از این که نماز ظهر را خواندند به فردی که نزدیکشان بود فرمودند: مردم (منظور اهل خانواده کارکنان و خدمتگزارانشان بودند) غذا خوردهاند؟ آن فرد جواب داد: آقای من در چنین وضعیتی کسی میتواند غذا بخورد؟ در این لحظه که امام علیه السلام متوجه میشوند کسی غذا نخورده، مینشینند و دستور آوردن سفرهای را میدهند همه را سر سفره دعوت میکنند و آنها را یکی یکی مورد محبت قرار میدهند.(5)
ایشان در جایی که مربوط به شخص خودشان بود بزرگترین گذشتها، عالیترین ایثارها و بیشترین محبت را نسبت به دیگران داشتند. رفتار عملی امام رضا علیه السلام نشانه انسانی کامل و نمونه است که هیچ علاقهای به دنیا و ظواهر آن ندارد.
اگر فردی حتی کوچکترین خدمتی برای امام رضا علیه السلام انجام میداد، ایشان نهایت تشکر و قدردانی را به جا میآوردند و حتما خدمت آن فرد را جبران مینمودند. آن حضرت به مستضعفان و گرفتاران توجه خاصی میکردند، اگر آنها گرفتاری و ناراحتی داشتند، سعی میکردند مشکل آنان را حل کنند. زیاد بودند افرادی که در سایه یاری رسانیهای امام علیه السلام به خیری دست یافتند.
پی نوشت:
1) سوره فتح، آیه ۲۹٫
2) سوره توبه، آیه ۷۳٫
3) سوره بقره، آیه ۸۳٫
4) سوره فتح، آیه ۲۹٫
5) ابن بابویه، صدوق، عیون اخبارالرضا، علی اکبر غفاری، ج ۲، ص ۴۹۸٫
منبع :گزیدهای از پایاننامه خانم طاهره بهرهمند.
عنوان پایان نامه: سیره اخلاقی و سیاسی امام رضا علیه السلام
توبه در نزد رسول خدا(ص)
اوّلین بار بود که، به زیارت قبر مبارک رسول خدا(ص) برترین و والاترین انسانی که زمین به خود دیده است مشرّف می شدم. حالت وصف ناپذیری به من دست داده بود. جمله جمله زیارت نامه را با توجه به معنای آنها زمزمه می کردم و به این جمله رسیدم که می فرماید: «اللّهم انّک قُلتَ لنبیک محمّد صلّی اللّه علیه و آله و لو أنّهم اذ ظَلَموا جاؤُک فَاستَغفَروا اللّه وَاستَغفر لَهُم الرَّسُول لَوَجَدُوا اللّه تَوّاباً رَحیماً …؛ خدایا! تو خودت به نبی مکرمت محمد(ص) فرمودی: اگر ایشان هنگامی که به خود ظلم کردند و گناهی مرتکب شدند، نزد تو ایند و از خدا طلب آمرزش کنند و رسول هم برای آنان طلب آمرزش کند، خدا را بسیار بخشنده و مهربان خواهند یافت و حال با حالت رغبت و توبه از بدی عمل خویش در حالیکه توبه می کنم، نزد تو آمده ام …». ایا خداوند به نزد پیامبرش آمدن و در آنجا توبه کردن را وسیله مغفرت قرار داده است؟ پس چرا آنها سعودی ه نمی گذارند تا با حالتی خوش و توسّلی عمیق مناجات کنیم و از او کمک بخواهیم؟ ایا رسول خدا(ص) برای بندگان خدا طلب آمرزش می کند؟ پس چرا می گویند توسل حرام است؟ آه، پیامبر چه مقامی دارد؟! سؤالات و خواسته های مختلفی به ذهنم وارد می شد و مرا به خودش مشغول می کرد، مقام رسول خدا(ص)، شفاعت او، توسل به حضرت، برخورد وهابیها با ما و از دست ندادن فرصت توبه. لحظاتی گذشت، من با همان حال، زیارت و دعا را تمام کردم و بعد مشغول تلاوت قرآن شدم چون در ایام سفر حج، اگر فرصتی دست می داد، غیر از نماز و زیارت، قرآن تلاوت می کردم بعد از تلاوت چند ایه، به این ایه شریفه رسیدم: اگر هنگامی که ایشان بر خود ستم کردند به نزد تو ایند و توبه کنند و رسول هم برایشان طلب مغفرت کند، خداوند را بسیار بخشنده و مهربان خواهند یافت.(سوره نساء، ایه 64)
عجب برخوردی، آنچه را در متن زیارت نامه از قول خداوند خطاب به رسولش خوانده بودم در قرآن دیدم! این را به فال نیک گرفتم. و احساس کردم به من می گویند: فرصتی بدست آمده آن را از دست مده.
(بر اساس خاطره یکی از خوانندگان)
منبع:سایت حوزه
مطلب مرتبط